پرداختن به امنیت با رویکردی محلهمحور همواره در تحقیقات اجتماعی مغفول مانده و بیشتر تحقیقات ابعاد سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی امنیت را مورد توجه قرار دادهاند که در سنجش آنها نیز همواره دشواریهایی وجود داشته است. بهویژه اینکه در کشور ما آنچه معنی عامتری یافته و مردم آن را بهعنوان شاخص امنیت میدانند احساسی است که در محله خود نسبت به تهدیدات خود و خانواده خود میبینند یا احساس میکنند و کارکرد نهادهای متولی امنیت را هم بیشتر با تامین این سطح از امنیت تعریف میکنند. تحقیق حاضر با مقایسه شبکههای اجتماعی پرکاربرد کشور (واتساپ، تلگرام و اینستاگرام) از نظر تاثیر بر احساس امنیت در محلات حاشیهای 4 منطقه جنوبی شهر تهران (15، 18، 19 و 20) در سال 1401 از روش توصیفی- تحلیلی استفاده نموده است. بدینمنظور پرسشنامه تحقیق به روش گلوله برفی در بین کاربران جوان توزیع گردید و پس از گردآوری دادهها برای تحلیل آماری از جدول توافقی و روش همبستگی سامرز استفاده شده است. با بررسی دادههای حاصل از پرسشنامه این نتیجه بهدست آمد که هر سه این شبکهها با احساس امنیت جوانان در محلات حاشیهای شهر تهران ارتباط معنیداری دارند و در میان کاربران با سطح متوسط استفاده واتساپ بیشترین احساس امنیت در محله و اینستاگرام کمترین احساس امنیت را در بین کاربران ایجاد میکند.
بیگدلو,مهدی . (1403). تاثیر شبکههای اجتماعی بر احساس امنیت کاربران جوان محلات حاشیهای جنوب شهر تهران (مورد مطالعه: اینستاگرام، واتساپ و تلگرام). پژوهشنامه علوم دفاعی, 4(1), 93-109.
MLA
بیگدلو,مهدی . "تاثیر شبکههای اجتماعی بر احساس امنیت کاربران جوان محلات حاشیهای جنوب شهر تهران (مورد مطالعه: اینستاگرام، واتساپ و تلگرام)", پژوهشنامه علوم دفاعی, 4, 1, 1403, 93-109.
HARVARD
بیگدلو مهدی. (1403). 'تاثیر شبکههای اجتماعی بر احساس امنیت کاربران جوان محلات حاشیهای جنوب شهر تهران (مورد مطالعه: اینستاگرام، واتساپ و تلگرام)', پژوهشنامه علوم دفاعی, 4(1), pp. 93-109.
CHICAGO
مهدی بیگدلو, "تاثیر شبکههای اجتماعی بر احساس امنیت کاربران جوان محلات حاشیهای جنوب شهر تهران (مورد مطالعه: اینستاگرام، واتساپ و تلگرام)," پژوهشنامه علوم دفاعی, 4 1 (1403): 93-109,
VANCOUVER
بیگدلو مهدی. تاثیر شبکههای اجتماعی بر احساس امنیت کاربران جوان محلات حاشیهای جنوب شهر تهران (مورد مطالعه: اینستاگرام، واتساپ و تلگرام). پژوهشنامه علوم دفاعی. 1403;4(1):93-109.