در دهه اخیر، شتاب فزاینده تحول دیجیتال موجب تغییرات عمیق در نظام‌های آموزشی شده و نقش رهبری دیجیتال را در هدایت فرایندهای یادگیری نوین برجسته ساخته است. در این میان، خودکارآمدی سایبری به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های کلیدی، توانایی بهره‌گیری مؤثر از فناوری و ارتقای نوآوری آموزشی را تسهیل می‌کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر ساختاری تحول دیجیتال و رهبری دیجیتال بر نوآوری آموزشی با نقش واسطه‌ای خودکارآمدی سایبری در میان دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) در سال ۱۴۰۴ انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ۱۸۰۰ دانشجو و حجم نمونه ۳۱۷ نفر بود که به روش تصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسش‌نامه‌های تحول دیجیتال النعیمی و همکاران (۲۰۲۲)، رهبری دیجیتال دیکباس و همکاران (۲۰۲۲)، خودکارآمدی کامپیوتری هوارد (۲۰۱۴) و پرسش‌نامه محقق‌ساخته نوآوری آموزشی بود. پایایی پرسش‌نامه‌ها با استفاده از آلفای کرونباخ بین ۰٫۷۹ تا ۰٫۸۵ تأیید شد. داده‌ها با بهره‌گیری از نرم‌افزارهای SPSS28 و Smart PLS3 تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد تحول دیجیتال و رهبری دیجیتال به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم از طریق خودکارآمدی سایبری بر نوآوری آموزشی اثر مثبت و معنادار دارند. بر این اساس، خودکارآمدی سایبری نقش واسطه‌ای مؤثری در تقویت ارتباط میان متغیرهای پیش‌بین و نوآوری آموزشی ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش بر اهمیت توسعه زیرساخت‌های دیجیتال، ارتقای مهارت‌های رهبری دیجیتال و تقویت شایستگی‌های سایبری دانشجویان برای ارتقای نوآوری آموزشی در دانشگاه‌های نظامی تأکید دارد.